opstanding



"...wat gely het onder Pontius Pilatus, gekruisig is, gesterf het en begrawe is en ter helle neergedaal het; wat op die derde dag weer opgestaan het uit die dode;"


As jong seun het ek hierdie belydenis elke Sondag in die Klipkerk in Heidelberg opgesê. Soms as ek dit hoor dink ek terug aan die ongelooflike mooi kerkie, die trappe, en ek sien die dominee op die hoë preekstoel.


Belydenisse help ons om die kern van ons geloof te verwoord. Ek onthou ‘n paar jaar terug toe Brian McLaren hier op Stellenbosch by die Kweekskool gesê het dat ons nie reg is om die Bybel te lees voordat ons nie die Bybel in een sin kan sê nie. My een sin van die Bybel is: God wys sy liefde en omgee in Jesus en nooi ons uit om dit te leef. As ons nie alles deur dit kan lees nie, is dit nie die moeite werd nie!


Die Apostoliese geloofsbelydenis probeer ook om die kern van ons geloof in die Bybel te verwoord. Ons moet onthou dat daar ook ander belydenisse voor hierdie een was, wat byvoorbeeld nie die maagdelike geboorte genoem het nie asook ander fyner nuanserings wat eers later bygevoeg is. 'n Mens kan dit eerder twyfel-belydenisse noem waar ons probeer sin maak en Christus probeer verwoord binne die tyd en vraagstukke waarbinne ons leef.


Die kern van die belydenis help ons om die lyding, dood en opstanding as een te sien. Lewe en dood gaan saam. Soms word die een ten koste van die ander beklemtoon. Protestante gee Goeie Vrydag groter prominensie (ek kon nooit verstaan waarom die kerke vol is op Goeie Vrydag, maar leeg is op die Opstanding nie) en die Grieks Ortodokse tradisies weer aan die opstanding.


Die belydenis van dood en lewe word verbind met die frase: "ter helle neergedaal het". Ons is onseker wat dit presies beteken. In Suid-Afrika het die NG Kerk die woorde verander om klem te lê op die feit dat Jesus in die drie dae ‘hel’ toe is en die Gereformeerde Kerk dat Jesus slegs 'n helse pyn moes verduur.


Die beeld is belangrik. Die frase "ek gaan deur hel", wat baie van ons nou beleef, word in die belydenis verwoord. Jesus was voor hierdie gebeurtenis reeds in plekke waarin mense verwerp en uitgesluit was, vasgekeer was in die hel van die lewe. Net soos wat Hy dit in die lewe gedoen het, doen Hy dit nou in die dood. Hy gaan as oorwinnaar na die doderyk en Petrus sê hy verkondig die heilsdade van God.


Daar is 'n mooi kunswerk van Holman Hunt in die St. Paul se Katedraal in London, waar Jesus na die opstanding aan die buitekant van 'n deur staan waarin die dissipels wegkruip. Die dissipels is vreesagtig, verwond, terneergedruk en gaan letterlik deur hel. Buitekant is daar nie 'n handvastel aan die deur nie en Jesus kan nie binnekom nie. Dan weet ons uit die Bybelse verhale Hy loop deur mure, binne-in hulle vrees en wegkruip in, en gee hulle nuwe hoop en lewe deur sy vrede in hulle te blaas.


Net so kan ons wegkruip in ons pyn, en te bang om die deur van ons lewe oop te maak vir enige een. Hoeveel van ons voel tans dat ons lewe buite die bestek van 'n groter omgee, en nabyheid van God! Elke plek waar God nie teenwoordig is nie, word hel. Gelukkig maak Jesus self die deur oop, al is die handvatsels van ons harte af.


Jesus kan nog steeds ter helle neerdaal en deur die mure van ons hart die vrede bring wat die chaos van ons lewe terugroep na orde!


Geloofsoefening vir die dag


Staan voor 'n toe deur. Vra die Here en raak bewus wat is die deure waarmee jy jouself toesluit van ander, of selfs van Hom. Maak dan die deur oop, en loop deur in die wete en uitnodiging dat Jesus elke deur van vrees en onsekerheid kan oopmaak!


Vir gesinne (of enige een wat wil):