Wilma het onlangs veertig geword. Dit is gewoonlik ‘n waterskeidings jaar. Hierdie tyd staan bekend as “halftyd”, menopouse, middeljarige krisis of bloot net ‘n ontkenning van die dood. Pa’s en ma’s weer jonk – kleur hare en koop gewoonlik ‘n rooi sportmotor en begin passievol te gym.
Alhoewel Wilma nog jonk en energiek voorkom het ek wel vermoed dat daar middeljarige-halftyd-aanslag op haar brose psige plaasvind nadat sy my gevra het of ons haar verjaarsdag in ‘n karavaan kan vier! Wilma probeer al jare om my tot die karavaan-specie te bekeer. Sy het as kind elke jaar in ‘n karavaan gaan vakansie hou. My sielkundige waarneming was toe – dat sy nostalgiese teruggryp na die verre verskiet van kind-wees omdat sy besef dat die lewenshorlosie stadig maar seker kosbare lewenssekondes aftik.
Ek is nie ‘n karavaanmens nie, inteendeel ek het nog net een keer in my lewe in ‘n karavaan vakansie gehou. Dit was die langste Desember in my lewe. Stormwinde en slaap is onversoenbaar. Ek beskik nie oor al die karvaan vaardighede nie maar kon wel help met die aanhoudende uitvee en afstof van die skade wat stormwinde veroorsaak. Vir die volgende paar dae skerts Carissa en Milan oor hulle nuwe karvaan-pa.
Ons het in Glentana by Dwarswegstrand bespreek en kon gelukkig my skoonouers wat onlangs na Tergniet verhuis het, se karavaan leen. Wilma was opgewonde soos ‘n jong dogterjie. Sy het gebrabbel en wonderlike stories van kindsbeen vertel.
Die oomblik van waarheid het aangebreek. Ons het ongeveer 14h00 die middag in bloedstollende hitte by Tergniet aangekom. Dit het omtrent ‘n uur geneem om alles te pak en die karavan te hak. My skoonma het vir ons beskuit gebak – maar ongelukkig dit toegedraai met een van die lappies wat uit die trek kom, wat nog vol mottegif was. Ek lewer geen kommentaar oor my skoonma se beskuit nie. Vir ‘n oomblik kalm daar so depressiewolkie in my gemoed. Sou die beskuit en hitte tekens van tye wees?
Dwarswegstrand is idillies mooi en ons staanplek is kilpgooi van die see af. Wilma het aangedring dat ons ook al die tente van die karavaan moes opslaan aangesien dit wonderlike speelplek vir Lucca sou wees. Geen maklike taak nie – veral as jy niks weet van tente en penne nie. My skoonpa is dierbaar en help met die opslaan, anders sou ek seker nou nog daar gewees het! Wilma se kinderskoling kom ook handig te pas en sy verduidelik vir my baie mooi wat hier aangaan. Om ‘n tentpen in klipharde grond in te slaan vra ook ‘n sekere vaardigheid wat ek nie het nie. ‘n Karavaan moet ook waterpas staan sodat die yskas kan werk – dit het ek eers 6 ure later ontdek. Ons buurman kom stel homself voor en bied sy hulp aan indien ons enige iets nodig het (hy kon seker duidelik sien dat moontlik hulp gaan nodig hê!).
Die nagrus was wonderlik – dit klink asof die see oor jou spoel. Net na vyf skrik ek wakker met ‘n stortreën. Dit is die mooiste geluid wat ek nog gehoor het. Saam met die reën dink ek aan die duisende gebede wat die afgelope tyd vir die ergste droogte in 100 jaar gebid is. Ek staan op en gaan skuif die skottelgoedmandjie regoor ‘n straaltjie water wat van die tent afloop.
Eweskielik word die karavaan die mooiste plek wat daar is. Ek voel naby aan die natuur – kompleet asof die reën eerste op my val. Die reuk neem my terug na my kinderdae waar ek in die reën visgevang het. Ek word weer kind. Ek word hartseer en verlang na vergete dae wat ek nou weer onthou en iets vertel van wie ek is en waar ek vandaan kom. Lucca word wakker. Nou val daar ‘n sagte motreën. Ons gaan loop op die strand in die sagte reën. Lucca sing en praat babataal uit volle bors. Nog mense loop in die reën – almal is bly en huppel soos kalwers in die eerste somerreën.
Die aand vier ons Wilma se geboorte jaar. Ons sit by spierwit gedekte tafels met ons voete in moederaarde terwyl elkeen sy eie sushi maak en die wonderlikste wyne drink. Ons saamwees is heilig – oomblikke wat vir ewig kan aanhou. Die son dwing almal tot swye. Die betowerende rooi en goud kleure laat die see vir ‘n oomblik praat.
Ek beny iets van Wilma. Nou verstaan ek haar liefde vir karavane. Ek besef dat my negatiewe ervaringe ook my kinders kan weerhou van die mooiste gawes waarin ons kan deel. Sy leef met die grooste skat wat enige ouer mee kan lewe: Herinneringe.
Dit is ook die grootste gawe wat ons aan kinders kan gee.
Partykeer deur karavane.
