52 weke in Julie

Die 52 weke in Julie is die langste maand van die jaar. Daar kom sulke maande en dan voel dit of die winter nie kan ophou nie.

Winter stroop ons van alles wat ons bedek – alles word teruggegee aan die aarde – jy is dan naak en moet jouself face. Daar is winters wat nie net deur murg en been sny nie maar ook deur harte. Brose en tere harte word dan gesien. Wanneer ons nie meer kan toemaak nie, is wanneer God vir ons begin oopmaak. Teresa van Avila het geglo een dag van selfkennis is beter ‘n duisend dae in gebed. Meister Eckhardt het ook geglo dat kennis van God voorveronderstel selfkennis. In die jaar wat verby is het ek en Wilma baie oor onsself geleer. Ons het nie noodwendig die korrekte greep op of die volledige verstaan van lyding en geloof gekry nie – maar voel eerder meer bewus van God se greep op wie óns is en behoort te wees.

Antieke gelowiges het geglo dat die winter ons voorberei vir wedergeboortes. Geboortes vind plaas wanneer ons kan sien wie ons werklik is – dit is die gawe wat winter aan ons gee. Dit maak ons gereed vir nuwe ‘n seisoen.

Dan kom die lente…

Vandag is vir ons die mooiste lentedag – ons vier Lucca se verjaarsdag – met klem op party! Purity, ballonne, koek, kerse en foto’s gee ‘n nuwe betekenis aan die gewone in ons huis. Die familie het laer getrek. Daar is nie plek vir almal in ons huis nie en ‘n paar slaap op die vloer. Koos slaap op die harde leerbank – sy snork het hom ‘n gereelde banneling. Milan en Ivan speel Playstation tot 3h00 in die oggendure! Lucca is op ‘n high en mis sy nodige slapies.

Lucca is op almal se lippe. Hy moet dink hy is ‘n celebrity! Ek en Wilma het seker 10 keer al genoem dat ons so bly is dat dit nie die 3 Julie 2008 is nie. Ons kan nie anders as om kort-kort onsself te herinner aan die angs van ‘n jaar terug nie. Alhoewel Lucca elke week fisioterapie moet kry, gereelde inspuitings en ons tans besig is met die voorbereiding vir sy laaste operasie, sien ons die tekens van hoop en lewe.

As ek dink aan die lente se tekens van hoop dan sal ek graag vir Lucca die volgende wil leer.

Lente sê:

• Die beste manier van leef is plat op die aarde. Die woord humaan kom van die woord humus. Dit is die woord wat vir kompos gebruik word. Hoe nader ons aan die aarde leef hoe nader kom ons aan menswees en geestelikheid. Ek hou baie van die Message- vertaling van 1 Kor 15:48: The first man was made out of the earth, and people since then are earthy. Modder op die gesig is vir elke mens beskore. Die begin van die lente is nat en modderig. Die koringkorrel moet sterf om vrug te dra. Dit is waar die woord humility vandaan kom. Ons vernederings of nederig-word maak ons waarlik mens. Tekens van hoop beteken nie dat ons volmaak is of word nie, maar eerder dat ons nader kom aan die plek waar die regte dinge ons lewe kan oorneem.

• Klein is baie groot. Die begin van lente is nie groot nie. Klein lote skiet uit die grond – soms niksseggende knoppies wat begin bot. Ongelukkig is ons makro-bedwelm. Ons glo dat die meerderheid altyd reg is en dat sukses aan getalle, geboue en geld gemeet word. Het ons Saggaría 4:10 vergeet? Waarom kon die wyses van die dag Jesus nie binne ‘n vuil stal of op ‘n donkie raaksien nie? Dalk soek ons vandag nog steeds hoop op verkeerde plekke.

• Die aarde bied ons vensters op die hemel. Lente is die tyd om skoonheid te geniet en jouself daarin te verloor. Dostoyevsky het geglo skoonheid kan die wêreld red. Ek glo dit ook. Wat is dit in Paulus wat in ‘n tronk mense aanmoedig om hulle in God bly te maak en om aan alles te dink wat eerdaar en mooi is? (Fil 4:8) Waarom is dit so maklik om die lelik te sien en so moeilik om die mooi te sien? Vader Schememann van die Russiese Ortodokse kerk reken dat die definisie van ‘n Christen is om God orals te sien. Selfs in eenvoudige dinge en dit wat reg voor jou is. Skoonheid gaan nie oor die kommunikasie van boodskappe nie (soos wat baie mense van kuns glo nie) – dit gaan eerder oor kontemplasie, om na te dink en ontvanklik te word vir nuwe verassings en te sien wat jy nog nooit gesien het nie. Dan sien ons die mooi in ons aardsheid en neem kennis van die vergete poësie in die strate.

Lucca is ‘n jaar oud.

Dis weer 3 Julie – sonder 52 weke.

Hierdie keer 2009.

Dit was ‘n goeie jaar.